ΕΔΩ ΕΛΛΑΣ
ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΙΛΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΜΩΑΜΕΘΑΝΩΝ ΚΤΛ
Λίγα λόγια για εμένα
ΠΟΛΥΤΕΧΝIΤΗΣ ΚΑΙ ΕΡΗΜΟΣΠΙΤΗΣ
Σύνδεσμοι


199 αναγνώστες
Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016
13:31

Τι διδάσκει το παράδειγμα της Αργεντινής;

Πώς διαπραγματεύεσαι με μια χώρα υπό καθεστώς χρεοκοπίας; Φροντίζεις να εξαγοράσεις την κυβέρνησή της και ύστερα όλα τ' άλλα είναι εύκολα. Τι γίνεται όταν αυτή δεν εξαγοράζεται; Τότε βρίσκεις έναν ασυνείδητο γηραλέο δικαστή στις ΗΠΑ, όπου βαραίνει πρώτα και κύρια το πορτοφόλι και ξεκινάς ολόκληρη εκστρατεία ποινικοποίησης της κυβέρνησης που αρνείται να πληρώσει.

Τι γίνεται όμως όταν αυτό το κράτος και η κυβέρνησή του "δεν μασάει"; Τι γίνεται αν σε αντιμετωπίζει με όρους εθνικής κυριαρχίας και αρνείται να υποταχθεί στις αποφάσεις του ασυνείδητου δικαστή; Τότε βάζεις μπρος τα πλάγια μέσα. Φροντίζεις να πέσει η κυβέρνηση που δεν εξαγοράζεται και δεν εκβιάζεται, για να αναδειχθεί μια νέα απόλυτα διεφθαρμένη και εξαγορασμένη κυβέρνηση.

Αυτό δείχνει και το παράδειγμα της Αργεντινής. Τα επενδυτικά κεφάλαια "γύπες" μετά από 14 χρόνια άκαρπες δικαστικές διαμάχες με την Αργεντινή για να την εξαναγκάσουν να πληρώσει ομόλογα, που είχαν αγοράσει σε εξευτελιστικές τιμές μετά την χρεοκοπία της, τελικά βρήκαν τη λύση. Χρηματοδότησαν και υποστήριξαν τον υποψήφιο που νίκησε στις τελευταίες προεδρικές εκλογές στην Αργεντινή, Μαουρίσιο Μάκρι.

Και τι έκανε η κυβέρνηση Μάκρι; Φρόντισε να εξυπηρετήσει τους πάτρωνές της. Προχώρησε σε συμβιβασμό της τάξης των 4,65 δις δολαρίων το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής μεταξύ του Προέδρου της Αργεντινής Μαουρίσιο Μάκρι - που η Wall Street Journal χαρακτηρίζει "φιλικό προς τις επιχειρήσεις", έναντι της "λαϊκίστριας" Φερνάντεζ - και τα 4 hedge fund των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των Elliott Management Corp. και NML Capital Ltd με ιδρυτή και CEO τον Πολ Σίνγκερ.

Ο Πολ Σίνγκερ έγινε ζάμπλουτος κερδίζοντας από την χρεοκοπία των χωρών. Ιδίως χωρών με τρομακτικά προβλήματα φτώχειας και κοινωνικής αποσύνθεσης. Μια από τις πιο αγαπημένες πρακτικές του είναι να αγοράζει κρατικά ομόλογα χωρών υπό καθεστώς χρεοκοπίας. Τα αγοράζει μερικά σεντς στο δολάριο και έπειτα πιέζει την κυβέρνηση της χώρας να πληρωθεί όσο πιο κοντά γίνεται στην ονομαστική τους αξία.

Η πρακτική αυτή έχει καταδικαστεί επανειλημμένα από τους διεθνείς οργανισμούς. Ενώ χώρες όπως η Βρετανία έχουν πάρει μέτρα έτσι ώστε τα δικαστήριά τους να μην παίρνουν αποφάσεις υπέρ τέτοιων πρακτικών. Όχι όμως οι ΗΠΑ. Ούτε βέβαια η ευρωζώνη, που συνιστά παράδεισο για αυτούς τους "γύπες". Όπως άλλωστε πολύ, μα πολύ σύντομα θα ανακαλύψει ο δανειολήπτης στην Ελλάδα, αλλά και οι λίγες βιώσιμες επιχειρήσεις της χώρας.

Το Elliott θα ανταμειφθεί αδρά για την υπομονή του, αναφέρει η Wall Street Journal την Τετάρτη, προσθέτοντας ότι το Hedge Fund θα κάνει ένα κέρδος "περίπου 10 με 15 φορές την αρχική επένδυσή του." H εφημερίδα αναφέρει ότι τα κέρδη λαμβάνουν υπόψη "πάνω από $ 100 εκατομμύρια για αμοιβές δικηγόρων και άλλα ζητήματα."

Ο Jay Newman, ένας διαχειριστής χαρτοφυλακίου Elliott, δήλωσε στην εφημερίδα ότι είδε την ευκαιρία, όταν το δημόσιο χρέος της Αργεντινής διαπραγματευόταν στα 20 σεντς στο δολάριο "κατά τις πρώτες ημέρες της πρώτης θητείας του George W. Bush," την αρχή του 2001. Κι έτσι αγόρασαν ομόλογα σε εξευτελιστικές τιμές, ποντάροντας ότι αργά ή γρήγορα θα βρεθεί εκείνος που θα τα παίρνει χοντρά χωρίς να του καίγεται καρφί για τη χώρα και το λαό της, ώστε να πληρώσει τους "γύπες".

Και βρέθηκε. Ο Μαουρίσιο Μάκρι, ο οποίος αποδέχθηκε να πληρώσει τους "γύπες" στο 75% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων που κατέχουν. Και φυσικά να τους αποζημιώσει με τους τόκους υπερημερίας για όλα τα χρόνια, που η κυβέρνηση Κίχνερ και Φερνάντεζ αρνιόταν κάθε αξίωσή τους.

Χαράς ευαγγέλια για τις διεθνείς αγορές. Η Αργεντινή ξαναγυρίζει στις αγορές. Δεν έχει καμιά σημασία για την κατάρρευση που κυριολεκτικά βιώνει η χώρα στους τρεις πρώτους μήνες της διακυβέρνησης Μάκρι. Ούτε την έναρξη ενός νέου φαύλου κύκλου δανεισμού, απ' όπου οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι οι τοκογλύφοι και οι διεφθαρμένοι της κυβέρνησης.

Τι αποδεικνύει η περίπτωση της Αργεντινής; Κάτι που επιβεβαιώνεται κάθε φορά σε κάθε μια από τις περίπου 296 χρεοκοπίες κρατών τους τελευταίους δύο αιώνες. Δίχως ουδεμία εξαίρεση. Κανείς δεν μπορεί να εξαναγκάσει μια κυβέρνηση να ενδώσει στους δανειστές της. Κανένα δικαστήριο, κανενός είδους εξωτερική πίεση. Μόνο η εξαγορά της κυβέρνησης εξασφαλίζει την πληρωμή των δανειστών.

Όσες φορές έχουν χρεοκοπήσει κράτη και οι κυβερνήσεις τους έχουν ενδώσει στις πιέσεις των δανειστών, αυτό συμβαίνει γιατί έχουν εξαγοραστεί. Δεν υπάρχει κανένας, μα κανένας άλλος λόγος. Είναι το μόνο και το πιο αποτελεσματικό όπλο που διαθέτουν οι δανειστές απέναντι στα κράτη οφειλέτες. Έτσι συνέβη και στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια των 4 παλαιότερων επίσημων χρεοκοπιών της χώρας, αλλά και της σημερινής. Προς γνώση λοιπόν και συμμόρφωση.

Αναρτήθηκε από στις 11:26 π.μ. 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
Δεν έχει αξιολογηθεί

 Εκτύπωση
1040 αναγνώστες
Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016
19:04

https://www.youtube.com/watch?v=RLkMrjZIDBg

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1613 αναγνώστες
Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015
19:17

AΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ

Σχετικές μετοχές:
ΕΤΕ
Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
255 αναγνώστες
Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015
15:42

Ηλίας Ι.Νικολόπουλος

Καθηγητής της Οικονομικής της Διοίκησης

και πρώην αντιπρόεδρος του Τ.Ε.Ι. Χαλκίδας

Μέλος Δ.Σ. του ΜΑ.ΧΩ.Μ.Ε.

 

 1. Ο χαρακτήρας της κρίσης και οι επιπτώσεις των εφαρμοζόμενων πολιτικών

Η κρίση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, που εκδηλώθηκε το 2009 στο πλαίσιο της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής κρίσης, βαθαίνει όλο και περισσότερο. Πρόκειται για κρίση δομικού χαρακτήρα, η οποία έχει προσβάλλει τα θεμέλια της κοινωνίας μας.

Η αντιμετώπιση της κρίσης αυτής από τους εκπροσώπους της κυρίαρχης τάξης ως συγκυριακής, με βάση τις νεοφιλελεύθερες επιλογές και πολιτικές και με αιχμή τα μνημόνια και τα συναφή μέτρα, όξυνε ακόμη περισσότερο την κρίση αποδιαρθρώνοντας πλήρως την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Αποτέλεσμα των επιλογών και πολιτικών αυτών ήταν η φτωχοποίηση και περιθωριοποίηση του μεγαλύτερου τμήματος της κοινωνίας μας και, κυρίως, των εργαζομένων, των συνταξιούχων, της νεολαίας και των ενδιάμεσων κοινωνικών στρωμάτων.

Δυστυχώς η σημερινή κυβέρνηση, απομακρυνόμενη συνεχώς από τις προγραμματικές θέσεις και επεξεργασίες του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., αδυνατεί να παρέμβει με τρόπο τολμηρό και αποφασιστικό στην αντιμετώπιση της κρίσης περιοριζόμενη σε μέτρα και παρεμβάσεις αμυντικού και διορθωτικού χαρακτήρα. Αντίθετα, η κρισιμότητα της σημερινής κατάστασης αναδεικνύει την ανάγκη λήψης ριζοσπαστικών μέτρων, δίχως καθυστερήσεις, ώστε η χώρα να απεμπλακεί από τις μνημονιακές δεσμεύσεις και περιορισμούς και να μπει στο δρόμο της κοινωνικοοικονομικής ανόρθωσης και ανάπτυξης.

2. Οι βασικοί άξονες υπέρβασης της κρίσης

 Για να καταστεί δυνατή η αντιστροφή της καταστροφικής πορείας της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας πρέπει να ακολουθηθεί μια πολιτική η οποία να βασίζεται, κυρίως, στους ακόλουθους άξονες:

α) Παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας. Η καταστροφή του παραγωγικού ιστού της χώρας μας από τις απαράδεκτες πολιτικές και επιλογές των εκπροσώπων της κυρίαρχης τάξης απαιτεί την άμεση ενεργοποίηση του κοινωνικού και δημόσιου τομέα.

Η εισαγωγή και η καθιέρωση θεσμών αυτοδιαχείρισης και συνεργατισμού μπορεί να δραστηριοποιήσει το αξιόλογο εργασιακό δυναμικό που διαθέτει η χώρα μας και το οποίο, σε μια άνευ προηγουμένου έκταση, έχει περιθωριοποιηθεί και παραμένει ανενεργό.

Οι αυτοδιαχειριστικές και συνεργατικές μορφές δίνουν τη δυνατότητα στους άμεσους παραγωγούς να αναπτύσσουν παραγωγικές δραστηριότητες αξιοποιώντας τα σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα που διαθέτει η χώρα μας στον πρωτογενή, δευτερογενή και τριτογενή τομέα.

Ταυτόχρονα με την ενεργοποίηση του κοινωνικού τομέα επιβάλλεται η άμεση δραστηριοποίηση του δημόσιου τομέα. Ο δημόσιος τομέας με την οικονομική και επενδυτική του δραστηριότητα μπορεί να δώσει την απαραίτητη ώθηση για την επανεκκίνηση και την παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας.

Για να μπορεί να παίζει το ρόλο αυτό ο δημόσιος τομέας, εκτός από τις δμόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς, πρέπει να έχει στην ιδιοκτησία του και τις τράπεζες, ιδιαίτερα τις συστημικές, οι οποίες ανακεφαλοποιήθηκαν και ενισχύονται συνεχώς με χρήματα των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων. Με τον τρόπο αυτό η χρηματοδότηση της οικονομίας θα πάψει να εξαρτάται από τα συμφέρονται και τις επιλογές του διεθνούς και εγχώριου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Στην προσπάθεια για την παραγωγική ανασυγκρότηση και την επανεκκίνηση της οικονομίας μας σημαντικό ρόλο μπορούν να διαδραματίσουν, επίσης, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν να προσφέρουν πολλά στους περισσότερους τομείς.

Η ενεργοποίηση του κοινωνικού και του δημόσιου τομέα καθώς και η δραστηριοποίηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων θα έχουν ως άμεσο αποτέλεσμα την παραγωγή νέου πλούτου και τη δραστική αύξηση της απασχόλησης. Είναι αυτονόητο ότι ο συντονισμός των βασικών αυτών τομέων απαιτεί την καθιέρωση του αποκεντρωμένου κοινωνικού σχεδιασμού και προγραμματισμού, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η επιθυμητή κατεύθυνση όσο και η κοινωνικοοικονομική αποτελεσματικότητα.

β) Διαγραφή του μεγαλύτερου, τουλάχιστον, μέρους του δημόσιου χρέους. Η διαγραφή αυτή θα εξασφαλίσει τους απαραίτητους πόρους για την επανεκκίνηση και την παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας και, ταυτόχρονα, θα επιτρέψει το πλεόνασμα που θα παράγεται να κατευθύνεται, αφενός, στη χρηματοδότηση παραγωγικών δραστηριοτήτων όπως και στην ανασυγκρότηση και ανάπτυξη του κράτους πρόνοιας και, αφετέρου, να μην περιέρχεται στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και τους εγχώριους συμμάχους του.

γ) Η εισοδηματική ενίσχυση των μη προνομιούχων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων. Η άμεση εισοδηματική ενίσχυση των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων που δέχθηκαν τη νεοφιλελεύθερη μνημονιακή επίθεση στα εισοδήματα, την απασχόληση και στα κοινωνικά δικαιώματά τους δεν αποτελεί μόνο μέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά και μέσο άμεσης ενίσχυσης της ζήτησης για την αναζωογόνηση της ελληνικής οικονομίας. Στο πλαίσιο αυτό η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, της φοροαποφυγής και της εισφοροδιαφυγής αποτελεί πρώτη προτεραιότητα ώστε να σταματήσει η ιδιοποίηση δημόσιων και κοινωνικών πόρων από ιδιωτικά συμφέροντα. Η καθιέρωση ενός δίκαιου κοινωνικά φορολογικού συστήματος είναι περισσότερο από αναγκαία για να μην πληρώνουν φόρους, κυρίως, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι και να φοροδιαφεύγουν τα κυρίαρχα κοινωνικά στρώματα και τάξεις με αποτέλεσμα να πλήττεται σοβαρά η ελληνική οικονομία και κοινωνία.

δ) Η ανάκτηση της νομισματικής και δημοσιονομικής μας αυτονομίας. Η ανάκτηση της αυτονομίας στο νομισματικό και δημοσιονομικό τομέα είναι απαραίτητη για να μπορούμε να εφαρμόζουμε τις πολιτικές και τα κοινωνκοοικονομικά μέτρα που είναι αναγκαία για τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού και της χώρας.

ε) Ο εκδημοκρατισμός του ελληνικού κράτους και του δημοσίου γενικότερα. Για να μπορεί να συμβάλλει το κράτος και το δημόσιο στην ανασυγκρότηση και την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας πρέπει να πάψει να λειτουργεί γραφειοκρατικά και πελατειακά. Η στελέχωση του κράτους πρέπει να γίνεται με αξιόλογο προσωπικό και, αποκλειστικά, με αξιοκρατικά κριτήρια.

Ιδιαίτερα, ο εκδημοκρατισμός του κράτους πρέπει να στηριχτεί στην εισαγωγή θεσμών και διαδικασιών άμεσης δημοκρατίας. Οι θεσμοί και οι διαδικασίες αυτές θα ενεργοποιούν το ανθρώπινο δυναμικό του μηχανισμού του κράτους και του δημοσίου μετατρέποντάς το σε αποφασιστικό παράγοντα εξυπηρέτησης, και όχι καταδυνάστευσης, της κοινωνίας και των πολιτών.

 3. Η αναγκαιότητα της ρήξης

 Η υλοποίηση των προηγούμενων αξόνων μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία υπέρβασης της δομικής κρίσης στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία και η κοινωνία μας. Είναι πλέον περισσότερο από φανερό ότι μονάχα με την εισαγωγή και καθιέρωση νέων σχέσεων παραγωγής, θεσμών και διαδικασιών μπορούν η οικονομία και η κοινωνία να ξεφύγουν από τα κρίσιμα αδιέξοδα στα οποία τις οδήγησαν οι πολιτικές των εκπροσώπων της κυρίαρχης τάξης σε συνεργασία με τα ξένα συμφέροντα. Για τους λόγους αυτούς η μοναδική λύση του γόρδιου δεσμού της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας απαιτεί ρήξεις και ανατροπές με τη θεσμοθέτηση και εφαρμογή μέτρων και πολιτικών ριζοσπαστικού χαρακτήρα. Σε αντίθετη περίπτωση η κρίση θα επιδεινώνεται με ακόμη πιο καταστροφικά αποτελέσματα για τη χώρα και το λαό μας.

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
628 αναγνώστες
Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015
09:40

Η κατρακύλα των τραπεζικών μετοχών διαψεύδει την πλαστή εικόνα των τεστ αντοχής

«Κρίμα που δεν γίναμε Αργεντινή» είναι το πρώτο και σημαντικότερο συμπέρασμα που προκύπτει από τον χρηματιστηριακό απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και μια διεθνή σύγκριση των αποδόσεων των χρηματιστηρίων, καθώς η αγορά κεφαλαίων με τις μεγαλύτερες ζημιές το 2014 ήταν η ελληνική (29%), ενώ στο άλλο άκρο η αγορά κεφαλαίων με τα μεγαλύτερα κέρδη ήταν της Αργεντινής (59%)! Η χώρα της Κίρχνερ που εξακολουθεί να επιβάλλει τους δικούς της όρους ακόμη και στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, αποκλείοντας για παράδειγμα όσους αρνούνται το κούρεμα των ομολόγων, ξεπέρασε σε επιδόσεις ακόμη και τα κινέζικα χρηματιστήρια (άνω του 50%), ακόμη κι αυτά των ΗΠΑ που συνέχισαν να καταγράφουν θεαματικές επιδόσεις (S&P 500: 11,4%, Dow Jones: 7,5%) και το 2014. Η εκτόξευση μάλιστα του αργεντίνικου χρηματιστηρίου συνέβη παρά την πτώση της τιμής του πετρελαίου Μπρεντ κατά 49%∙ δεν ήταν δηλαδή πλασματική, αποτέλεσμα της ανόδου των τιμών του μαύρου χρυσού…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το ελληνικό χρηματιστήριο δεν φάνηκε να πείθεται από τις εξαγγελίες της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου για έξοδο από την κρίση και επιστροφή στον δρόμο της ανάπτυξης, καθώς το 2014 έκανε ποδαρικό με το γενικό δείκτη στις 1.160 μονάδες και αποχαιρέτησε τον μάταιο τούτο κόσμο στις 826 μονάδες, αφού πρώτα στις 19 Μαρτίου εκτινάχθηκε στις 1.380 μονάδες, δίνοντας τροφή σε αυταπάτες για μια μακρά χρηματιστηριακή άνοιξη… Η πτώση επιταχύνθηκε το φθινόπωρο, υποκινούμενη από τις προσπάθειες της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ να ξεφορτωθούν το ΔΝΤ, ωστόσο είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Ενδογενείς επομένως οι αιτίες της κατρακύλας των τιμών των μετοχών, με την Πορτογαλία, όπου κι εκεί ο γενικός δείκτης μειώθηκε κατά 25% το 2014, να επιβεβαιώνει πως στους καλούς μαθητές των πιστωτών ταιριάζει η χρηματιστηριακή κατεδάφιση! Κι ας ομνύουν στην επιχειρηματική ευημερία και το μετοχικό ιδεώδες…

Στην Ελλάδα, την μεγαλύτερη συντριβή ωστόσο υπέστησαν οι τραπεζικές μετοχές με τον σχετικό δείκτη να μειώνεται κατά 46% και τις τιμές των μετοχών να φιγουράρουν επικίνδυνα με το αρνητικό πρόσημο. Η τιμή της Γιούρομπανκ πχ έφτασε στα 18 λεπτά (από 55 λεπτά στις αρχές του 2014 και 73 ευρώ στις αρχές του 2010, επί «σοβιετικής Ελλάδας» κατά τον Σαμαρά), της Άλφα Μπανκ στα 46 λεπτά και της Πειραιώς στα 93 λεπτά! Κανένα αγοραστικό ενδιαφέρον, καμία έλξη από επενδυτικό κοινό και τους θεσμικούς κι ας έχουν απορροφήσει από το 2008 μέχρι σήμερα 211,5 δισ. ευρώ, σε μορφή ρευστού και εγγυήσεων, για να παραμείνουν τυπικά εν ζωή. Η κατρακύλα των τιμών των τραπεζικών μετοχών απέδειξε επίσης πόσο εικονικά ήταν τα συμπεράσματα των τεστ αντοχής που έδωσε στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τέλη Οκτώβρη. Προϊόν δημιουργικής στατιστικής ήταν η καλή βαθμολογία των ελληνικών (και όχι μόνο) τραπεζών με την επιβεβαίωση να έρχεται από τους πιο αξιόπιστους, κατά τα δικά τους κριτήρια, κριτές: την αγορά

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<798081828384858687>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
ΧΡΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Κ.Α.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 23 ΝΟΕ
23/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 22 ΝΟΕ
22/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 21 ΝΟΕ
21/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 20 ΝΟΕ
18/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 17 ΝΟΕ
17/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 16 ΝΟΕ
17/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 15 ΝΟΕ
17/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 14 ΝΟΕ
13/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 13 ΝΟΕ
10/11ΚΛΕΊΣΙΜΟ 10 ΝΟΕ
10/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 9 ΝΟΕ
8/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 8 ΝΟΕ
7/11ΚΛΕΊΣΙΜΟ 7 ΝΟΕ
7/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 6 ΝΟΕ
7/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 3 ΝΟΕ
2/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 2 ΝΟΕ
1/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 1 ΝΟΕ
1/11ΚΛΕΙΣΙΜΟ 31 ΟΚΤ